W pierwszych dniach marca 1999 roku na wystawie samochodowej w Genewie zadebiutowało super coupe Zonda, dzięki któremu stałe miejsce w historii motoryzacji zajął Horacio Pagani i jego zakłady Pagani Automobili. Włoskie przedsiębiorstwo założone przez Argentyńczyka, który wcześniej pracował między innymi dla Lamborghini, udoskonalało i produkowało swoje pierwsze dzieło nieprzerwanie przez kilkanaście lat. A później, przez kolejne kilkanaście lat, budowano jeszcze pojedyncze egzemplarze na indywidualne zamówienia.
W roku 2011 miejsce miała premiera następcy Zondy, ale sama Zonda nigdzie się nie wybierała i kolejna dekada pokazała, że miała właściwie zapewnione życie wieczne. Przez jakiś czas możliwe było jeszcze zamówienie indywidualnie konfigurowanych egzemplarzy na nowych podwoziach (ostatni egzemplarz na podwoziu numer 140 ukończono w 2023 roku). Równolegle rosła liczba wyprodukowanych już samochodów, które poddawano podobnym operacjom. W rodzinie Zondy przez ćwierć wieku dosłownie zaroiło się od efektownych one-off'ów i pokusie modernizacji swojego pierwszego dzieła nie oparł się również sam Horacio Pagani.
Latem 2017 roku przy okazji konkursu elegancji Pebble Beach zaprezentowano model Zonda HP Barchetta, osobistą wizję drogowej Zondy ostatecznej według jej twórcy. Była to Zonda z otwartą, zoptymalizowaną aerodynamicznie karoserią oraz wolnossącym V12 o pojemności prawie 7,3 litra od AMG, z którego wyciśnięto aż 800 koni mechanicznych. Samochód trafił do produkcji limitowanej zaledwie do trzech egzemplarzy. Nie był to oczywiście koniec historii Zondy. HP Barchetta nie była ostatnim słowem w temacie Zondy ostatecznej. Do zdobycia zostały jeszcze tory wyścigowe.
Gorącym latem 2022 roku na Festiwalu Prędkości w Goodwood po raz pierwszy przed światem pokazano jedyną w swoim rodzaju Zondę Revo Barchettę (później auto przedstawiano jako Zonda HP Barchetta Revo), którą Horacio Pagani wymarzył sobie kilka lat wcześniej jako obiekt prezentujący możliwości marki i ekstremalną interpretację torowej Zondy. Zbudowany tylko w jednym egzemplarzu samochód miał być inspirowany limitowaną HP Barchettą, a także torową Zondą Revolucion. Maszyna przybrała nietypowe malowanie, które wzorowane było na... jednym z modelików ścigacza klasy Can-Am, które Pagani wykonał w swoim dzieciństwie na początku lat sześćdziesiątych (artefakt ten obok mu podobnych spoczywa w fabrycznym muzeum marki). Opracowanie i zaaplikowanie unikatowego malowania na karoserii z włókien węglowych miało pochłonąć dwa lata!
Revo to klasyczne rozwiązania Pagani: lekki kadłub z włókien węglowych i tytanu (z geometrią zmienioną specjalnie na potrzeby tego modelu), centralnie umieszczone V12 produkcji Mercedesa-AMG czy tytanowy układ wydechowy z ceramiczną powłoką. Specjalnie dla Revo przygotowano nową ramę kabiny pasażerskiej, którą zabezpieczają duże pałąki za fotelami kierowcy i pasażera, elementy wyposażenia z anodowanego na niebiesko aluminium, niebieskie felgi oraz pakiet aerodynamiczny rodem z Revolucion, który wyróżnia się takimi detalami, jak dodatkowe miniaturowe skrzydło z z tyłu, osłony kół na tylnej osi czy znacznie powiększone wloty powietrza z przodu. Jedną z wielu ciekawostek jest obrotomierz umieszczony na środku kierownicy.
Na sucho Zonda HP Barchetta Revo miała ważyć tylko 1050 kilogramów. Sięgnięto tu po regulowane ręcznie amortyzatory, węglowo-ceramiczne, wentylowane tarcze hamulcowe od Brembo prosto z samochodów wyścigowych oraz ogumienie Pirelli P Zero typu slick na felgach o średnicy dziewiętnastu cali.
Podwójnie turbodoładowane V12 połączono z 6-stopniową, sekwencyjną skrzynią biegów XTrac oraz sprzęgłem rodem z samochodów wyścigowych. Napęd przenoszony jest na tylne koła z elektromechanicznym samoblokującym się mechanizmem różnicowym. Silnik dostarcza co najmniej 800 koni mechanicznych przy 8,25 tysiącach obrotów na minutę. Maksymalny moment obrotowy dochodzi do 750 niutonometrów w zakresie 5,5-8,3 tysięcy obrotów na minutę. Revo nie ma wstępu na zwykłe drogi, przeznaczone jest wyłącznie na tory wyścigowe. Od samego początku istnienia - w siedzibie Pagani było wystawiane na widok już w 2019 roku - nie było przeznaczone na sprzedaż.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Ostatnia aktualizacja: 21.06.2026
