Lata dziewięćdziesiąte tętniły pojemnymi i luksusowymi kombi: od samochodów wielkiej niemieckiej trójki, poprzez niezmiennie kanciaste Volvo po amerykańskie krążowniki od Buicka czy Chevroleta o zasięgu regionalnym. Jednocześnie rodził się segment mocarnych wozów o sportowym zacięciu: Audi wylansowało pierwsze RS2 Avant z genami Porsche, Volvo przygotowało drogowe 850R i z kombi zrobiło wyścigowego turystyka, a u Mercedes-Benza zbliżała się pora na pojemne AMG.
Czy można było chcieć czegoś więcej, czy można było chcieć czegoś większego? Zapotrzebowanie rynku podpowiadało, że nie: kombi BMW kończyły się na serii 5, kombi Mercedes-Benza kończyły się na klasie E, a kombi Audi kończyły się na rodzinie A6. Nieco inny klimat panował w Szwecji: Volvo proponowało kombi w swoich tylnonapędowych modelach z wiekowej gamy 940 oraz 960, które nie mierzyły jednak tak wysoko, jak reprezentacja Niemiec, a nowym punktem odniesienia była wspomniana już seria 850 z napędem przednim.
Ambicje Audi pozwoliły na zbadanie nowych terenów. Jesienią 2001 roku na salonie samochodowym we Frankfurcie zadebiutował koncept Avantissimo, koncept kombi ostatecznego. Samochód zwiastował nową, drugą generację flagowego A8 i dawał przedsmak przyszłych rozwiązań stylistycznych oraz technologicznych. Miał ponad pięć metrów długości (był niewiele krótszy od kończącego karierę A8 pierwszej generacji), przytłaczającą bryłę, podwójnie turbodoładowane V8, obowiązkowy układ przeniesienia napędu na obie osie Quattro i wszystkie argumenty niezbędne do zajęcia miejsca na szczycie rankingu luksusu oraz praktyczności. Na początku 2002 roku koncept pokazano również w USA podczas salonu samochodowego w Detroit.
Avantissimo złożono na aluminiowej platformie Audi Space Frame z aluminiową karoserię, adaptacyjnym zawieszeniem pneumatycznym, adaptacyjnymi reflektorami - w zakrętach ruchome bi-xenony podążały za ruchem kierownicy - i nowym systemem multimedialnym. Samochód postawiono na kołach z aluminiowymi felgami o średnicy dwudziestu dwóch cali i prototypowym ogumieniem Michelin z czujnikami ciśnienia i mocowaniem zapobiegającym utracie kontaktu z felgą. W koncepcie znalazł się szklany dach z szybkami ze szkła elektrochromatycznego oraz ogniwami słonecznymi, które pozwalały na zasilenie wentylatora kabiny działającego podczas postoju - rozwiązanie takie pojawiło się później w seryjnie produkowanych autach grupy Volkswagena.
Całą kabinę i przestrzeń bagażową wyłożono skórą, drewnem i metalowymi detalami. Pasażerowie otrzymali osobne fotele. Jednym z pomysłów na przyszłość był system pokładowy z profilami kierowcy, które byłyby rozpoznawane z pomocą czytnika linii papilarnych. Korzystając z gabarytów auta zaprojektowano ogromny, wielofunkcyjny bagażnik, do którego prowadziły wysoko unoszone razem z częścią zadaszenia drzwi. Podłoga bagażnika była wysuwana, a w "szufladzie" kryły się dodatkowe schowki.
Podwójnie turbodoładowane V8 o pojemności 4,2 litra połączono tu z automatem o sześciu biegach z łopatkami przy kierownicy. Silnik dostarczał 430 koni mechanicznych oraz 600 niutonometrów i wyewoluował chwilę później w jednostkę napędzającą pierwsze RS6 Avant, które legitymowało się mocą 450 koni mechanicznych.
Avantissimo miało szansę na wejście do produkcji jako A8 Avant... gdyby ktoś w ogóle takiego samochodu potrzebował i jego budowa była opłacalna. Zapotrzebowania na tego typu modele właściwie nie było. BMW nie produkowało swojej serii 7 w wersji kombi, Mercedes-Benz nie oferował kombi klasy S i Audi nie zdecydowało się na wprowadzenie do oferty kombi A8, na które prawdopodobnie znalazłaby się tylko garstka klientów. W tym samym czasie coraz większe połacie rynku przejmowały SUV'y i w 2005 roku zadebiutowało pierwsze Audi Q7, które jeszcze bardziej podważyło pozycję aut typu kombi.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Ostatnia aktualizacja: 23.03.2026
