Na starcie 24-godzinnego wyścigu Le Mans w 1963 roku pojawiły się trzy nowe marki, które w kolejnych latach stały się gigantami. Każda z nich wyspecjalizowała się we własnej niszy. Brytyjska Lola przybyła z prototypem z 4,7-litrowym silnikiem Forda. Podobny motor pracował w pierwszych Cobrach, które były dzieckiem brytyjskiego AC Cars oraz amerykańskich zakładów Carrolla Shelby'ego. I w końcu: w kategorii najmniejszych prototypów z silnikami o pojemności do jednego litra zadebiutowało francuskie Automobiles Alpine.
Marka Alpine, którą w połowie lat pięćdziesiątych założył Jean Redele, zapisała się do tego momentu w historii motoryzacji modyfikacjami samochodów Renaulta i budową aut własnego pomysłu, które oparto o mechanizmy Renaulta. Pierwsze były małe sportowe berlinetty i kabriolety z silnikami umieszczonymi z tyłu, które utorowały drogę słynnemu A110. Na początku lat sześćdziesiątych podobną ścieżkę przeszły prototypy M63, M64 oraz M65, które były przodkami długodystansowemu coupe A210. To właśnie model M63 przedstawił markę Alpine kibicom 24-godzinnego Le Mans w sezonie 1963 i wprowadził ją na dobre do długiego dystansu.
Rok wcześniej z silnikami Renaulta w Le Mans wystartowały samochody marki Bonnet, którym nie poszło najlepiej. Po tej klapie Redele przekonał francuskiego giganta do siebie i w ciągu kilku miesięcy przygotował ze swoim zespołem wyścigowy prototyp, którego oryginalny projekt był dziełem ludzi Lotusa. M63 zbudowano na lekkiej platformie z ramą skrzynkową i rurową, która przypominała A110. Na obu osiach zainstalowano hamulce tarczowe oraz koła na 13-calowych felgach. Linie nadwozia pozostały tożsame z wypracowanym przez Alpine stylem, a elementem charakterystycznym M63 były zakryte tylne nadkola i wydłużony, ostro zakończony tył. Karoserię wykonano z tworzyw sztucznych wzmacnianych włóknami szklanymi, a z A110 zaadoptowano między innymi przednią szybę. Wyścigowe Alpine o długości niespełna 4,3 metra i wysokości tylko 113 centymetrów ważyło jedynie 620 kilogramów.
Do M63 trafił wolnossący silnik rodem z nowego Renaulta 8 z żeliwnym blokiem, który wyposażono w aluminiowe głowicie Gordini'ego i dwa gaźniki Webera. Umieszczony centralnie, czterocylindrowy silnik miał tylko 996 centymetrów sześciennych pojemności, z których uzyskano jakieś 94 koni mechanicznych. Jednostkę połączono z 5-stopniową, ręczną skrzynią biegów Hewland, która wysyłała moc na tylne koła.
Nowa maszyna francuskiej marki pojawiła się w 1963 roku w wyścigu na Nürburgringu na dystansie tysiąca kilometrów, który wygrała w swojej klasie. Do 24-godzinnego Le Mans przygotowano trzy fabryczne egzemplarze, które miały rywalizować z samochodami marek Abarth, Bonnet oraz Deep Sanderson. Do mety nie do dojechał żaden z tych samochodów. Pierwsza sztuka odpadła po sześciu godzinach po tragicznym wypadku, w którym życie stracił jeden z kierowców. Druga odpadła jakieś dwie godziny później po awarii sprzęgła, a trzecia padła po dwudziestu trzech godzinach po awarii przegrzewającego się silnika. Do mety nie dojechał również żaden z klasowych rywali Alpine.
M63 w testach oraz swoich pierwszych występach pokazało bardzo obiecujące tempo i po licznych modernizacjach zostało wystawione jeszcze w kilku innych wyścigach, między innymi w trzech egzemplarzach w 12-godzinnym wyścigu na Sebring w USA. W sumie zbudowano sześć samochodów, które można klasyfikować jako M63. Różniły się one między sobą między innymi projektem karoserii oraz jednostkami napędowymi.
Na rok 1964 opracowano coupe M64 z 1,15-litrowym silnikiem, a na kolejny sezon przygotowano M65 z silnikiem o pojemności 1,3 litra. Model M64 w Le Mans zajął dwa pierwsze miejsca w swojej klasie i wygrał klasyfikację Index of Thermal Efficiency. W roku 1966 Alpine przeszło do pełnej ofensywy: na starcie pojawiło się aż sześć egzemplarzy nowego prototypu A210, który zajął cztery pierwsze miejsca w swojej klasie. Francuzi startowali jeszcze do końca lat sześćdziesiątych, po których dali sobie kilka lat przerwy, w ciągu których Alpine zostało przejęte przez Renaulta. W końcu w 1978 roku fabryczny zespół Alpine Renault po walce z Porsche triumfował w Le Mans w klasyfikacji generalnej.
W okresie od 1983 do 1978 roku Alpine wystartowało w jedenastu edycjach 24-godzinnego Le Mans i wystawiło w ramach fabrycznych zespołów w sumie pięćdziesiąt pięć samochodów. Trzy razy triumfowało w kategorii Index of Thermal Efficiency, dwa razy w kategorii Index of Performance, siedem razy w swojej klasie i jeden raz w klasyfikacji generalnej.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Ostatnia aktualizacja: 30.05.2026
