Wolnossące V12 umieszczone centralnie, ręczna skrzynia biegów, napęd przenoszony na tył, lekka konstrukcja z węglowym monokokiem, ogromna moc oraz kierowca siedzący na środku z dwoma pasażerami po bokach. To krótka charakterystyka McLarena F1, zbudowanego przez zespół pod wodzą Gordona Murray'a, który na początku lat dziewięćdziesiątych został niedoścignionym wzorem kompletnego samochodu sportowego. Niedługo później przypieczętował swoją pozycję wygraną w 24-godzinnym Le Mans i rekordem prędkości maksymalnej wśród aut drogowych.
Murray po rozstaniu się z McLarenem założył własną grupę przedsiębiorstw, dla których tylko kwestią czasu było podjęcie tematu spadkobiercy F1. Właśnie taki samochód pojawił się w 2020 roku w ramach Gordon Murray Automotive. Miał wolnossące V12 umieszczone centralnie, miał węglowy kadłub, miał fotel kierowcy na środku, miał ręczną skrzynię biegów, miał zaskakująco niską masę własną jak na realia, w których przyszło mu być homologowanym do ruchu drogowego i miał... wielki wentylator z tyłu, który wspomagał pracę dyfuzora i generowanie docisku aerodynamicznego. Miał również na liście opcji automatyczną skrzynię biegów, na którą ostatecznie nie zdecydował się żaden z klientów. Potrzeba bezpośredniej kontynuacji dziedzictwa McLarena F1 okazała się jeszcze bardziej oczywista, gdy w 2024 roku do życia powołano oddział Gordon Murray Special Vehicles.
Gordon Murray Special Vehicles miało produkować samochody jeszcze bardziej ekskluzywne i jeszcze bardziej limitowane, niż macierzyste Gordon Murray Automotive. Pierwsze z nich przedstawiono latem 2025 roku. Były to dwa super coupe z wolnossącymi V12: ograniczone do pięciu sztuk S1 LM wzorowane na McLarenie F1 GTR, którym wygrano w Le Mans oraz ograniczone do dwudziestu czterech sztuk Le Mans GTR, inspirowane prototypami wygrywającymi w Le Mans. Jeszcze przed końcem roku S1 LM na podwoziu numer jeden został wylicytowany za blisko 21 milionów dolarów! Oferta Gordon Murray Special Vehicles okazała się strzałem w dziesiątkę.
Latem 2026 roku podczas Monterey Car Week w Kalifornii swoją światową premierę miał trzeci model oddziału Gordon Murray Special Vehicles. Był to ciąg dalszy prac nad platformą S1 LM, która jako po prostu S1 - skrót of Special One - poszła w stronę grand tourera. Samochód wzorowano wiernie na McLarenie F1, a na drodze do ucywilizowana przeprojektowano prawie każdy panel węglowej karoserii względem S1 LM, poza dachem i pokrywą komory silnika. Największe różnice sprowadzają się do elementów aerodynamicznych, a raczej ich braku, od wielkiego skrzydła z tyłu zaczynając. Jego rolę przejął ruchomy spoiler, który w stanie spoczynku jest całkowicie schowany.
Dla S1 zaprojektowano nowe światła z przodu i z tyłu. Dolne światła przy przednich wlotach powietrza wzorowane były na premierowym McLarenie F1, który został pokazany w Monako w 1992 roku (w wersji seryjnej takich świateł już nie było). Na tym samym samochodzie wzorowano także nowe felgi S1. W bocznych lusterkach, które zawieszono na słupkach przedniej szyby, zintegrowano niewielkie kamery, które pomogą przy cofaniu i innych manewrach.
Bardziej luksusowy charakter S1 sprowadza się między innymi do zawieszenia podniesionego o 10 milimetrów z amortyzatorami dobranymi do codziennej jazdy, wspomagania układu kierowniczego z opcją wyłączenia, lepszego wykończenia wnętrza, dodatkowego wyciszenia, systemu nagłośnienia oraz zmian w 6-stopniowej, ręcznej skrzyni biegów, w której wydłużone ostatnie przełożenie służy do szybkiego i ekonomicznego poruszania się po trasach szybkiego ruchu. Względem S1 LM zmieniono całkowicie unoszone do góry drzwi i powiększono otwory wejściowe. Kierowca siedzi oczywiście na środku, po bokach mogą wcisnąć się dwaj pasażerowie.
Między osiami, za plecami kierowcy i pasażera z węglowym kadłubem połączono wolnossące V12 o pojemności 4,2 litra, które specjalnie dla Murray'a zaprojektowali specjaliści Coswortha. Silnik kręci się aż do 12,1 tysiąca obrotów na minutę! Jego maksymalna moc ma dochodzić do 690 koni mechanicznych, a maksymalny moment obrotowy ma sięgać 500 niutonometrów, które będą dostępne od siedmiu tysięcy obrotów na minutę. Już od 2,5 tysiąca obrotów na minutę będziemy mieli do dyspozycji jakieś 405 Nm (81% maksymalnego momentu obrotowego). V12 z tytanowymi zaworami, tytanowy korbowodami, suchą miską kolejową i tłokami pokrytymi węglikiem krzemu będzie pracować w otoczeniu takich rozwiązań, jak wydech z Inconelu oraz osłony termiczne pokryte warstwą 24-karatowego złota. Docelowo S1 mógłby ważyć niecały tysiąc kilogramów.
Produkcja modelu S1 pod marką Gordon Murray - pod mało nośnym GMSV, które wkrótce zostało porzucone, przedstawiono tylko dwa pierwsze modele - będzie limitowana do sześćdziesięciu czterech egzemplarzy. To znacznie więcej, niż początkowo zakładano dla produktów Gordon Murray Special Vehicles, ale ma to być pierwsze i ostatnie złamanie takich zamiarów. Każdy samochód został zarezerwowany na długo przed publiczną premierą S1.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Ostatnia aktualizacja: 19.08.2026
