W roku 2014 po kilku latach negocjacji i inwestycji grupa Fiata stała się właścicielem amerykańskiego Chryslera, który jeszcze siedem lat wcześniej tworzył jeden szczęśliwy koncern z Daimler-Benzem. Nowy gigant przyjął szyld Fiat Chrysler Automobiles, pod którym zebrano kilkanaście różnych marek z Europy i Ameryki Północnej.
Nowy sojusz zawiązano już na początku 2009 roku, kiedy to przygotowano plan przejęcia pierwszych udziałów w Chryslerze przez Fiata. Rozpoczęta transformacja powiodła od razu do wymiany technologii i linii modelowej, co doprowadziło do pojawienia się kilku amerykańskich aut pod markami europejskimi. U Fiata pojawiły się modele będące klonami aut Dodge'a, a Lancia, na którą najwyraźniej brakowało pomysłu, stała się w połowie kalką Chryslera. W roku 2012 miała w swoim katalogu sześć różnych modeli, ale tylko trzy z nich miało włoskie korzenie (Ypsilon, Delta oraz Musa).
Chryslerami ze znaczkami Lancii miały zostać przede wszystkim duże limuzyny oraz minivan. Pod klasyczną nazwą Thema z lat osiemdziesiątych pojawił się ponad pięciometrowy Chrysler 300. Taką Themę można było dostać między innymi z napędem obu osi i widlastą szóstką o mocy blisko 290 koni mechanicznych. Na minivana wybrano sprawdzonego Grand Voyagera, który poda marką Lancia zmienił się z jakiegoś powodu w Voyagera. Chrysler 200 jako limuzyna i kabriolet miał przeobrazić się w nową Flavię. To historyczna nazwa, która pojawiła się u Lancii w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych.
Amerykańskie Lancie zadebiutowały za jednym zamachem na salonie samochodowym w Genewie w końcówce lutego 2011 roku i wzbudziły bardzo mieszane uczucia. Najlepiej przyjęła się Thema. Praktyczny Voyager też znalazł miejsce dla siebie. Flavia, która została wtedy pokazana jeszcze jako koncepty dwóch wersji nadwoziowych, nie pasowała do układanki i wersja gotowa na rynek zadebiutowała jesienią. Plany sprzedaży sedana zostały porzucone i miłośnikom marki z Turynu został zaproponowany wyłącznie kabriolet, wyłącznie z kierownicą po lewej stronie.
Flavia nie miała bezpośredniego przodka, o którego wskazanie nie pokusili się nawet najwięksi myśliciele grupy Fiat Chrysler Automobiles. Na siłę w tej roli można by widzieć Kappę Coupe, która raczej nie byłaby zadowolona. Samochód o długości prawie pięciu metrów mieścił pod gołym niebem lub miękkim, składanym dachem cztery dorosłe osoby. Pod względem technologicznym wydawał się być mniej więcej na czasie: Chrysler 200 pojawił się na amerykańskim rynku w 2010 roku i bazował na platformie, która miała początki kilka lat wcześniej we wspólnym projekcie DaimlerChryslera oraz Mitsubishi.
Lancia oprócz przyklejenia własnego znaczka zajęła się podniesieniem standardu wnętrza, do którego wykończenia zaproszono między innymi firmę Poltrona Frau, specjalistów od skórzanych obić. Razem z nią przygotowano edycję specjalną Red Carpet z wykończeniem w kolorze czerwonym i białą karoserią. Z zewnątrz auta zmieniły się światła, felgi oraz różne detale. W środku przeprojektowano konsolę i zmieniono kierownicę. Model oferowano w jednej wersji wyposażenia, która miała prawie wszystko: kontrola stabilizacji, najnowszy ABS, cztery poduszki powietrzne, aktywne w razie wypadku zagłówki, system multimedialny Uconnect z 6,5-calowym ekranem dotykowym, system audio Boston Acoustics, 18-calowe felgi, tyle światła w technologii LED oraz miękki dach w kolorze czarnym lub beżowym. Bagażnik z tyłu z podniesionym dachem miał 377 litry pojemności, po jego złożeniu malał do 198 litrów. Automatyczne składanie i rozkładanie dachu zajmowało niecałe pół minuty.
Razem z amerykańskim Moparem przygotowano szereg opcjonalnych akcesoriów. Były to m.in. felgi o nowym wzorze, dodatkowe oświetlenie kabiny, hak do holowania, stojak na rowery, czujniki parkowania oraz dodatkowe zabezpieczenia przed kradzieżą. Lancia z europejskimi partnerami przyszykowała również uszyty na miarę zestaw bagażowy, firmowe koszulki z grafikami przedstawiającymi jej zabytkowe modele oraz kurtki.
Chryslera 200 na rodzimym rynku można było spotkać z silnikami V6 oraz rzędową, aluminiową czwórką z rodziny WGE (World Gasoline Engine). Dla Fulvii przewidziano tylko mniejszy motor. Była to 4-cylindrowa, wolnossąca jednostka o pojemności prawie 2,4 litra, która była znana również z innych modeli Chryslera, Dodge'a oraz Jeepa. Benzynowy silnik współpracował z automatem o sześciu biegach z sekwencyjnym trybem Autostick i napędzał koła przednie. Moc 170 koni mechanicznych rozwijana była przy sześciu tysiącach obrotów na minutę. Przy 4,5 tysiącach obrotów pojawiał się maksymalny moment obrotowy: 220 niutonometrów. Kabriolet nigdzie się nie spieszył: masa własna blisko 1,9 tony, od zera do setki w niecałe jedenaście sekund i prędkość maksymalna 195 kilometrów na godzinę.
Flavię sprzedawano tylko do 2014 roku i zakończono jej rozprowadzanie po wycofaniu się Chryslera z rynków europejskich. W tym samym czasie taki sam los spotkał Themę, a kilka lat później Voyagera. Flavię produkowano w fabryce Sterling Heights w Michigan w USA. Samochód adresowany był przede wszystkim do managerów, prezesów czy właścicieli firm i oferowany w różnych formach fabrycznego finansowania. Nieudany eksperyment z kabrioletem zakończył się po sprzedaży jedynie około 1,2 tysiąca egzemplarzy. W roku 2017 Lancia zniknęła z rynków europejskich i ograniczyła się do jednego modelu, malucha Ypsilon, który cieszył się nadal ogromną popularnością we Włoszech.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Ostatnia aktualizacja: 05.01.2026
