McLaren na kilka tygodni przed trzydziestoleciem swojej pierwszej i jedynej wygranej w 24-godzinnym Le Mans ogłosił, że wraca do długodystansowego ścigania na najwyższym szczeblu i będzie ponownie walczył o zwycięstwo w Le Mans. W kwietniu 2025 roku ogłoszono plany na sezon 2027, dwa miesiące później pokazano koncept wyścigowej maszyny klasy Hypercar, wiosną 2026 ujawniono najpierw jej nazwę, a dziesięć dni później pokazano ją w całej okazałości. Oto McLaren MCL-HY.
Prawie dziesięć lat wcześniej McLaren znalazł się w grupie marek, które razem z organizatorami długodystansowych mistrzostw świata i Le Mans pracowali nad zupełnie nowym zestawem regulacji. Ich celem było zastąpienie podupadającej klasy prototypów LMP1 czymś zupełnie nowym. Tym czymś była grupa Hypercar, która objęła rządy w World Endurance Championship w 2021 roku. Początkowo samochody nowego typu przygotowała tylko Toyota i Glickenhaus, ale już po kilku latach zrobił się tłok: Ferrari, Porsche, Lamborghini, Aston Martin, BMW, Peugeot, Alpine, Cadillac i inni. McLaren dołączył do nich dopiero po zabezpieczeniu dziewiątego tytułu mistrzów świata konstruktorów w Formule 1.
W pierwszych latach w grupie Hypercar znalazły się samochody zbudowane według regulacji Le Mans Hypercar oraz stare LMP1 po zwiększeniu minimalnej masy i zmniejszeniu mocy układu napędowego. W sezonie 2023 do rywalizacji dołączyły pierwsze samochody typu Le Mans Daytona h. Równolegle LMDh oraz LMH dopuszczono do północnoamerykańskich mistrzostw SportsCar Championship, w których topową klasę nazwano Grand Touring Prototype. Regulacje LMH pozwalały na budowę całego samochodu samodzielnie i wykorzystanie napędu hybrydowego obu osi lub spalinowego tylnej osi. LMDh było tańszą alternatywą ze standardowymi podwoziami i podzespołami hybrydowego układu napędowego oraz mocą przenoszoną wyłącznie na tylne koła. LMH zbudowała między innymi Toyota, Ferrari oraz Peugeot, w stronę LMDh poszło między innymi Porsche.
McLaren w ramach własnego projektu LMDh uruchomił specjalistów z oddziałów McLaren Automotive oraz McLaren Racing i połączył siły z włoskimi partnerami. Brytyjska marka dobiła targu z włoską Dallarą, której podwozia już wcześniej zaadoptowało BMW oraz Cadillac (pozostałe marki oparty słoje samochody na podwoziach z zakładów Oreca, Multimatic i Ligier). Dallara była dobrze znana McLarenowi od kilku lat dzięki startom w amerykańskiej serii IndyCar, która opierała się na bolidach włoskiej konstrukcji. Zgodnie z przepisami każde LMDh mogło mieć do 5,1 metra długości i musiało ważyć co najmniej 1030 kilogramów.
Na jednostkę napędową MCL-HY wybrano podwójnie turbodoładowane V6 z rodowodem sięgającym drogowych samochodów McLarena. Przygotowaniem jednostki o pojemności 2,9 litra zajęły się włoskie zakłady Autotecnica Motori. Regulacje grupy Hypercar nie pozwalają na szaleństwa: maksymalna moc układu napędowego może dochodzić do 707 koni mechanicznych. W każdym LMDh instalowane są standardowe akumulatory od Fortescue Zero (wcześniej działające jako WAE Technologies i Williams Advanced Engineering), silnik elektryczny i przetwornica Boscha oraz 7-stopniowe, sekwencyjne skrzynie biegów XTrac z możliwością doboru własnych przełożeń i inne elementy.
Grupę Hypercar mogą tworzyć w sumie trzy rodzaje samochodów: LMDh z hybrydowymi układami napędowymi tylnej osi, LMH z hybrydowymi układami obu osi oraz LMH ze spalinowymi układami napędu tylnej osi (te ostatnie o ile były homologowane przed 2026 rokiem, stare LMP1 wyeliminowano z końcem sezonu 2022). Aby wyrównać potencjał osiągów różnych samochodów od samego początku grupy Hypercar stosowane są regulacje Balance of Performance, które przed każdym wyścigiem określają dla każdego modelu osobno minimalną masę własną, maksymalną moc, maksymalną energię do wykorzystania w trakcie stintu czy skorygowany czas tankowania. Maksymalna moc może być obniżona nawet do tylko 653 KM, a minimalna masa własna może być podniesiona nawet do 1,1 tony. Każdą maszynę, zależnie od długości wyścigu i strategii zespołu, może prowadzić od dwóch do trzech kierowców. Różnice w wadze między załogami wyrównują osobne przepisy, które przewidują dodanie balastu.
McLaren MCL-HY, miejscami odbiegający znacznie od pokazanych wcześniej konceptów (elementy aerodynamiczne, sekcje boczne, światła), został zaprezentowany w pierwszych dniach maja 2026 roku z myślą o rychłym ruszeniu na pierwsze testy i debiucie w sezonie 2027. Pierwszy, testowy egzemplarz pomalowano na wzór klasycznego McLarena M6A z lat sześćdziesiątych, którym zdobyto kilka tytułów mistrzowskich Can-Am. Dzięki MCL-HY brytyjska marka w jednym roku będzie walczyła o potrójną koronę sportów samochodowych, czyli wygrane w GP Monako, Indianapolis 500 oraz 24h Le Mans.
Oprócz samochodu homologowanego w grupie Hypercar przygotowano również wersję torową do zabawy w weekendy, którą nazwano MCL-HY GTR, odchudzono i podkręcono do 730 KM z samego silnika spalinowego. Cały projekt spieniężono także w inny sposób. W grudniu 2025 przyszły MCL-HY został wylicytowany za ponad 7,5 miliona dolarów. Samochód miał trafić do właściciela dopiero w 2028 roku po pierwszym sezonie startów w World Endurance Championship. Podobne licytacje przeprowadzono dla bolidów IndyCar i Formuły 1, które dopiero przygotowywały się to pisania swojej wyścigowej historii.
Tekst: Przemysław Rosołowski
Pierwsze opracowanie: 03.05.2026
Ostatnia aktualizacja: 04.05.2026
